Once watch.

Now, this is going to be long.
(Has some spoilers too)

With Kaala, Pa.Ranjith has rewritten Ramayanam. In his version, the ten-headed demon Ravanan vanquishes Ram (Lord). Being thoroughly, expressly, anti-establishment, anti-Aryan and anti-Hindu is the foundation block of the film. In this process, the director has forgotten even in the Tamil version of Ramayanam by Kamban, it is not Ram but Ravanan who is evil and hence gets defeated. But in the climax, the creator Ranjith outshines the activist Ranjith as in a set of beautifully choreographed scenes with a sea of people and black, red and blue colour powders jetted amidst them, Kaala, the second generation godfather of the slums, crushes his all powerful, right-wing nemesis, Haridev Abhyankar. (Btw, some of us may remember Shriram Abhyankar, played by Atul Kulkarni, of Kamal's Hey Ram [2000]. Shriram was a part of a Hindu nationalist group that planned to eliminate Mahatma Gandhi around the time of Independence, for siding with the Muslims and getting a raw deal for the Hindus.) 

Until a few years ago I had the habit of reading Frontline and buying Economic and Political Weekly. It stopped. Partly, because of my slow reading speed and partly due to the high-pitched views generally devoid of clear solutions, that filled the pages of these magazines. Still I revere these magazines. So I was kind of happy to note that Rajnikanth has acted in a Frontline magazine. 

Hardly a frame goes without the ideological stamp of the director. Even when you have a frame with hundreds of people with emotions running high, in one corner you have 'A-1 Beef Stall'; The corporate that comes out with its grand plans to uproot the slum dwellers promising better homes and lives is named 'Manu Realty'; The newly proposed township is  'Dandakaranya Nagar', meaning it is a part of Ravanan's (Kaala's) kingdom.  So on and so forth. Nothing per se unpalatable, in fact I loved the Manu part, but I thought I went for a Rajni entertainer, not a Ranjith-Rajni propaganda film. Especially, given the after effects of Kabali and the promises made during the audio launch, I was expecting an intense gangster movie with Superstar stealing the show. 

Even though Kaala's Wiki page says it is a political gangster film, it is only half truth, the other half is a lie. Kaala is by no way a gangster movie. The hero's position as the leader of the masses is due to his family heritage - his father Vengaiyyan, a first generation migrant from Tirunelveli to Dharavi, organised people to resist the capitalist sharks. After he gets killed, his son Karikaalan takes over. Fair enough. But what explains Kaala's 3-storeyed house and a fancy jeep? Dons earn by smuggling, extortion, execution and the assorted category of crimes. But there is no such backstory to Kaala. Or is it just not said with the sole intention off hiding Kaala's black shade? Here is where a creator who does not mix up his art with activism makes a difference; and marches on to creates a legendary picture. 

Till this date, the classic Neenga nalla vara? ketta vara? from Nayagan (1987) resonates in our minds. It is mainly because it traces the journey of a little boy, Sakthivel, a union leader's son from near Tirunelveli (again), who comes and makes it big in Dharavi - with all his shortcomings and failures. Again, he too fights eviction, kills cops, beats the system and carries out all the related jobs. In the process he becomes the guardian angel of the slum dwellers too. But nowhere Velu Naicker is glorified without restraint; nowhere his character is left hanging in thin air. Sadly, with Kaala the golden aura of benevolence is kept so fortified that we do not get a chance to peek in and know what lies beyond; what it hides.

The film opens with the style of a documentary, that roughly presents us the gist of Yuval Noah Harari's bestseller Sapiens in 2D animation. Well done! Superstar's opening is cool. Soon, one of Kaala's son, Lenin, is leading a protest against the State. Lenin, wants to fight for his rights, but within the laws of the system. He hates the illegal and cruel methods of his father. But soon, Lenin's elder brother who acts as the goonda no.1 for his father, comes in along with Kaala and wins over the battle with muscle power. Lenin is frustrated by the uncalled for and undesired intervention by his father. But over the period of next 70-80 minutes, there is a particular scene that stands out - Lenin brings Kaala to fight alongside him, in Kaala's own violent style. The transformation is complete, and the signal is loud and clear. The system does not support the oppressed; so we need an eye for an eye. (System சரி இல்ல?)

Samuthirakani as the alcoholic, right hand man of Kaala excels. With his timely humour and candid performance he brings in much cheer to the otherwise flat moments. He also acts as the chief social media strategist to the don. Kaala-Selvi chemistry works out wonderfully well.  Kudos to Easwari Rao! While their lives go about in a mundane manner with the usual agitations, domestic problems, songs and dances, Sate oppression, etc. Huma Qureshi (she is stunning) enters the scene as Zareena, a world famous NGO worker with a specialisation on urban poor. Soon, we get to know Zareena is Kaala's ex. That's something very nicely handled. The dynamics of the couple upon the ex's arrival is so enjoyable; and matured. In fact, the rooftop dinner that Kaala and Zareena have is so loaded with emotions, yet it feels  so light; and the way it ends is predictable, yet intense too. Rajni, the actor, shines. At some point of time, once done with all the political stuff, Pa.Ranjith, the creator, should make a full-fledged love story revolving around old aged characters. He has a great knack for it; he is able to making it so fresh. Something on the lines of Pa Pandi (2017). But there was always this lurking fear after Zareena's entry; especially after we start to hear Kaala-Zareena story from various characters. Yes, it would have been dreadful to watch Rajni-Huma as 20-year olds with make up et al. Smartly, and luckily for us, the love story portion is presented in animation with a super quality art work. We are spared.

Again, due to the compulsion of creating political awareness among the downtrodden and the minorities, where otherwise only a few words would have been enough, in Kaala a few pages of dialogues are deployed. You go mad! But thankfully the usual members of Ranjith's play troupe are missing. There are many talented new faces. But his dance troupe is very much active. Please give them a break from dance! Nana Patekar carries his role with aplomb, though due to Madras (2014) effect, we see more of his flex banners and posters than him. The costume designer did not perhaps have much work. His mandate: Everyone in slum to have black dresses; everyone on the other side to be clad in full white. So simple! But here is where the whole movie falls apart - life has shades of grey. Pure black and white exist only in chess boards. But yes, such symbolism are required to break the white-good/black-bad nexus. But unfortunately, Kaala is more about wearing ideologies on your shoulders than cherishing tastefully done figurative. 

Special mention of T.Ramalingam, the art director. What a splendid work! Santosh Narayan is at his usual best; he keeps doing what he likes.

The highlight of the trailer was 'Vengayyan mavan othella nikkaen...' - but perhaps as a cruel joke on us, even before the punch dialog gets over, a group of thugs come to rescue Kaala from the enemies! But soon, just to compensate for the earlier miss, Rajni single handedly encounters a dozen giants and also neatly manages to throw a few of them from an overbridge; during this episode he kills villain no.2 too. And the Mumbai rains drench all of us. I think it was the best decision to make the thugs come to his rescue. But Rajni's inimitable performance with comedy is enjoyable as ever.

As a movie the end works. But since the attempt has been at something much bigger, I'm not sure if it's the right way. Will the problem of the downtrodden vanish only if every repressive man in the class/caste hierarchy is killed? Only if the law is torn apart and lives are taken? No way. Among the million suggestive things in the movie, there is also a passing shot of a wall having the classic Bhagat Singh painting - in a western hat  and murukku mesai. The young martyr, who's among the greatest socialist thinkers, too had expressed futility of violent methods. Also, till his last breath, Bhagat Singh was a sworn atheist - that means he did not believe in any god and any religion, including Islam and Buddhism.

In addition to the core story line, Ranjith has taken liberal support from Nayagan like - loss of the hero's son and wife to violence, support of Muslims, eviction episodes, colours of Holi, dances with kids, crowd support during police enquiry, etc. But, Kaala too would have been a landmark film - if only the script had not lost its way in the turbulent political waters; if only the script had answered the two basic questions - Who is Kaala? How is he going to uplift the lives of his people? 

Am I asking for a Nayagan's remake with Rajni in the lead role? Nah!

Karthik Subburaj - please give us a Rajni film bro! Or even better if we get on board Thiagarajan Kumararaja. 

(PS: After many years, I get to watch a Superstar film in Tamil Nadu; that too FDFS@0730 hrs.)



Colour, colour what colour?

It is no coincidence that Martin Luther King Jr. was assassinated exactly fifty years ago, in 1968. It is just a verifiable fact. That Black Panther from the Marvel Studios hitting the screens exactly in 2018 too may not be purely coincidental. Perhaps, it was a designed tribute. But me chancing upon Watermelon Man (English, Melvin Van Peebles, 1970) in the fiftieth anniversary year of the great soul's departure from the face of the planet is purely coincidental. The movie is about what happens to a white, racist, successful man when he turns into a black - overnight!

The lead role is by Godfrey Cambridge. His electric performance at the start is enjoyable, but only to be overshadowed by his brilliantly nuanced show as he struggles as a man with black skin. Finally, his own lovely wife disowns him. The script works on you like a softball with a iron core to it. Made with copious dose of humour (dark comedy?), Watermelon is a seminal work on racism. Yes, there are landmark movies that range from biopics like Malcom X, to hard hitting small canvas films like Do the Right Thing to the stylised, blood spitting Django but everything pales (in varying degrees) before Watermelon. This one strikes right at the heart of the matter - only your skin colour decides your societal standing. 

Our country too is not so different. In the pecking order of the devices created to divide people if you have gender discrimination and racism at the top echelons, casteism, sort of lifeline of our land, will not be a distant loser. The only solace is that unlike racism, where the gates of negativity are opened as if it were controlled by a switch by a mere look at the skin colour of the person standing in front of you, caste switch due to its inherent design takes a little longer to kick in. It gets activated only once you get a few added trivia like surname, slang, place, etc. Yes, in many cases skin colour is a marker for caste that rightly reverberates in songs like 'கருத்தவெல்லாம் கலீஜா?' from Velaikkaran (Tamil, Mohan Raja, 2017). 

May be it is this indoctrinated and ingrained hate for the colour black that plays its best in the beautiful paintings that we see of Krishna (Lord). All of us know Krishna was black in colour, from his birth. (Yes, he lived here eons ago and he had a dark complexion. Krishna means dark/black in Sanskrit.) Even, Rama (Lord) had dark skin. Yet, right from in those tiny, dense Amar Chitra Katha books to the dreamlike pictures of ISKCON, Krishna is always shown as someone with blue skin; and it is not even the dark navy blue, it is the summer sky blue. I can understand blue blood, but blue coloured skin? Odd. Interesting. (Remember we are not talking about the Na'vis.) Not only in most paintings, but barring a few temples, even when Krishna statues are made out of marble the preferred base seems to be the white rocks. Colour is in our blood.

(For a moment, imagine a black Krishna baby. How do you feel?)

For all the terabytes of memory wasted in explaining and glorifying Unity in Diversity, the bitter truth is - the castes of our hallowed heritage form the rigid rungs of our social ladder. And skin colour is supposed to be a proxy for caste. May be it is less pronounced in certain houses, may be it is all gone soon, but honestly it is just wishful thinking; Like saying, one fine day the world will cease to have racists. It is not going to happen. But kids, don't lose hope.

90th Academy Awards, March 2018. It is a tricky coincidence that a black movie, Get Out won the award for the best original screenplay. The film's premise? It is a contemporary film (not a period film) where a white girl brings home her boyfriend and what they do with him. 

Yes, the boyfriend is a black and again yes - the white family almost destroys him. 

# கருத்தவெல்லாம் கலீஜா? = Black is not dirt.

Bed time story..


அனுஷாவிற்கு அவள் அம்மா ஏன் அவளை அம்மன் கோவிலுக்கு கொண்டு சென்றாள் என்று புரியவில்லை, புரிந்து கொள்ளவும் அளவுக்கு அவளிடம் பக்குவும் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. ஏதோ அம்மா பேச்சிற்கு இணங்க கோவிலை மட்டும் சுற்றி வந்து, பிரசாதத்தை பூசாரி தன் நெற்றியில் வைத்தது எப்படி இருக்கிறது என்பதை சீக்கிரம் சென்று கார் கண்ணாடியில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணத்துடன் சந்தோஷமாக கோவிலில் இருந்து வெளியே ஓடி வந்தாள் அனுஷா. அவள் அப்பா காரில் அவர்களுக்காக காத்திருந்தான் - பாட்டு கேட்ட படியே; 'ஏன் நம்மள உள்ள வர வேண்டாம்னு சொல்லீட்டா இவ?! ' என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்த படியே.

'வாடா வாண்டு!' என்று அனுஷாவை அந்த காலத்துத் தாத்தாக்கள் கொஞ்சுவதுபோல் அவன் கொஞ்சினான். வண்டி புறப்பட்டது. அம்மா ஒரு வார்த்தைக் கூட பேசவில்லை. வழியெங்கும் மகளும் அப்பாவும் விடாது பேசி வந்தனர், உலகத்தின் கடைசிப் பயணம் போல. அவர்கள் வசதிக்காக ச்டீரீயோவின் சத்தத்தை குறைத்தனர். S.ஜானகி அமைதி ஆனார். வண்டி வேகமாக பாலக்காட்டைத் தாண்டி ஈரோடை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தது; இரண்டு மூடாத வாய்கள், ஒரு திறக்காத வாயுடன்.

ஒரு வழியாக தன் மனதை திட படித்திக்கொண்டு, அனுஷா தூங்கும் நேரம் பார்த்து, சமையல் அறையில் வேலை இல்லாத இரவு வேளை பார்த்து, தன் மனைவி சந்தோஷமாக இருக்கும் சிறந்த தருணம் பார்த்து, 'உனக்கு என்னதான் பிரச்சன?', என்று அப்பா அம்மாவிடம் ஒரு மெல்லிய குரலில் கேட்டான். அவர்கள் வீட்டின் ஹாலில் அமர்திருந்தனர். வாணி ராணிக்கும் பிரியமானவளுக்கும் நடுவே ஹார்பிக் விளம்பரம்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது என்றாலும் மனைவி காதில் அவன் கேட்டது விழவில்லை; பொதுவாகவே, எட்டியது போல் அவள் காட்டிக்கொள்ளவதும் இல்லை. 'ம்ம்.. 'உனக்கு என்னதான் பிரச்சன?!'', மிகுந்த தைரியத்துடன், சற்றே பலமான குரலில். மனைவி டீவியை அனைத்தாள். 'இல்ல அது இருக்கட்டும்... . ஏன் .. கோவில் போயிட்டு வரணும்னு சொன்ன... சரி. 1350 ரூபாய்க்கு டீஸல் போட்டு போயிட்டு வந்து ஒரு வாரம் ஆச்சு.. இன்னும் ஒன்னும் சரியா பேசல.. எப்பவுமே.. ஏதோ..', மனைவி கண்ணிகளில் நீர் துளிகள் தேங்கின. 'ஐயோ. இல்ல.. நீ நல்லதுக்குதான் பண்ணுவ.. ஆனா. எதுக்கு.. ' கேள்வியை முடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாததால் அவன் வேறு என்ன செய்வது என்று தெரியாது, மிக விரைவான சிந்தனையின் பின், பெருமையாக, தன் மனைவியை சாந்தப்படுத்துவதற்கான சூட்சமம் தனக்கு தெரிந்த ஒன்று தானே என்று, மீண்டும் டீவியை துவங்கினான். பிரியமானவளில் மிகுந்த ஆவேசத்துடன் யாரோ யாரிடமோ சீரிக்கொண்டிருந்தார்.

அவள் இப்படி ஒரு ஜந்துவை கல்யாணம் செய்துள்ளோமே என்ற எண்ணங்களை மீறி, அணையை உடைத்து வரும் வெள்ளபெருக்கை போல் வர விருந்த கண்ணீரை கைது செய்து, பிரியமானவளையும் கண்டுகொள்ளாது,  திடமாக பேசத் துவங்கினாள்.. 'ரெண்டு மாசம் முன்னாடி நீங்க எங்கேயோ வெளியூர் போய்ர்ந்தப்போ.. பாப்பாவ தூங்க வச்சுட்டு வழக்கம் போல.. இதே மாதிரி நான் டீவி பார்க்க உக்காந்தேன்.. ஆன ஏதோ அசதில நான் இங்கயே சோபாவில தூங்கிட்டேங்க.. time போனதே தெரியல.. திடீர்ன்னு கண் முழிச்சி பாத்தா மணி 2:30.. டீவி ஒரு side-ல அதுமாடும் ஓடிக்கிட்டுருந்தது .. அடிச்சு புடிச்சு bedroom-க்கு அனுஷாவ பாக்க போனேன்.. ஆனா அவ அங்க இல்ல.. ரொம்ப பயமாயுடிச்சு..', எதைப்பற்றி தன் மனைவி பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது சுத்தமாக புரியாத நிலையில் அவன் ஆர்வம் கலந்த எரிச்சலுடன் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். '...அப்போ அடுத்த ரூம்ல யாரோ.. ஏதோ 'டக் டக்'ன்னு சத்தம் வந்ததுங்க.. எதுவும் யோசிக்காம சடார்ன்னு போய் பாத்தேன்..', மனதை உறுதிபடுத்திக்கொண்டு, கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு, 'நான் அப்டியே .. செத்துட்டேங்க.. அனுஷா கூட ஒரு சின்ன பொண்ணும் இருந்தா.. இவ வயசு தான் இருக்கும்.. அவங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப சந்தோஷமா விளையாடீட்டிருந்தாங்க.. அப்போ.. அந்த விளையாட்டு. .. அந்த பொண்ணு நெத்தியில அனுஷா.. சுத்தியல வச்சி பெரிய.. கருப்பு ஆணிய .. அந்த பொண்ணு ரொம்ப.. ரொம்ப.. ஜாலியா இருந்தா... ஆணி அவ நேத்திகுள்ள எறங்க எறங்க.. கை தட்டுனா.'

அவன் உறைந்தான். தன் வாயை மூடக்கூட அவனால் முடியவில்லை. மனைவி அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் இருப்பதை மறந்து அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தாள், வழக்கம் போல. 'ஏதோ கனவுன்னு நெனச்சு.. அத அப்டியே மறந்திரலாம்ன்னு நெனச்சேன்.. ஆனா அது நிஜம்னு எனக்கு நல்லா தெரிஞ்சுது.. ஆனா எல்லைய மீறி பயந்தாலும் அத அப்டி விட்டுட்டேன்.. அன்னேலேந்து என்னால சரியா தூங்க முடியல... ரொம்ப .. ஐயோ அவ்ளோ பயம்!! அதுக்கப்புறம் தூங்கும்போதெல்லாம் அப்பப்போ அனுஷா நம்ம கூட இருக்காளான்னு பாத்துக்குவேன்.. நல்ல அழகா தூங்கீட்டிருப்பா.... ஆனா ஒரு 10  நாள் முன்னாடி.. நீங்க வழக்கம் போல தூக்கத்துல பொலம்பற நேரம் அது.. பன்னண்டு-பன்னன்டற இருக்கும்.. ஏதோ பாட்டு பாடிட்டே தூங்கிட்டு இருந்தேங்க.. ஆனா அப்போ நம்ம பொண்ணக் காணும்! எனக்கு பகீர்ன்னு ஆயிடிச்சு.. என்ன பண்றதுன்னுனே தெரியல!! எப்படியோ தைரியத்த வர வழச்சு.. தாலிய இருக்கமா புடிச்சிட்டு, school-ல படிச்ச ச்லோகம்லாம் சொல்லீட்டே அடுத்த ரூம் போய் பார்த்தேன்.. ', அவன் வாயை இன்னும் பிளந்தான், '... அனுஷா அதே பொண்ணு கூட இருந்தா.. எனக்கு பேச வார்த்தையே வரல.. நான் இருக்கறத அவங்க ரெண்டு பேரும் சுத்தமா கவனிக்கல.. அந்த பொண்ணு அப்பவும் ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தா.. அனுஷா. கைல தீக்குச்சி வச்சிருந்தா... ரூம் கிட்ட ஒரு மாதிரியான பொக நாத்தம்.. அந்த பொண்ணு கண் இமய நம்ம அனுஷா தீய வச்சு எரிசிட்டிருந்தாங்க...'

அப்பா மயக்கமானான்.. ஏறக்குறைய. 'அதான் அம்மன் கோவில் கூட்டீட்டு போக சொன்னே.. அவள்ட நான் இதப் பத்தி ஒன்னும் கேக்கல.. யார்ட்டேயும் ஒன்னும் சொல்லல.. கோவில்ல எனக்கு ஒரு தைரியம் கிடச்சுது... எல்லாம் சீக்கிரம் சரியாப்போயிரும்னு எனக்கு தோணிச்சி.. ஆனா கொஞ்சம் நேரம் தான்.. கோவில சுத்தி வரும்போது திடீர்னு அந்த பொண்ணு எங்க முன்னாடி வந்து நின்னா... என் கை காலு அப்டி கல்லு மாதிரி ஆயிடுச்சு.. உடம்புல ரத்த ஓட்டம் அப்டியே நின்னுருச்சு... நான் செத்து போன மாதிரி என் உடம்பு சில்லினு ஆயிடுச்சு.. அப்போ அனுஷாதான் என்ன உலுக்கி.. இதாம்மா என் friend பகவதின்னு சொன்னா. . அந்தப் பொண்ண மறுபடியும் ஒழுங்கா பார்த்தேன்.. வீட்ல இருந்த அதே பொண்ணு தான்.. அவ நெத்தியில நடுவுல ஒரு ஓட்டை இருந்தது.. யாரோ ஆணி அடிச்சு வச்ச மாதிரி.. அவ கண்ணுல இமையே இல்ல... '

அவன் மயக்கத்திலிருந்து மெதுவாக தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு சுய நினைவுக்குத் திரும்ப முயன்றான். தன் மனைவி சொன்னது நிஜமா அல்லது வழக்கம் போல் உள்ள பிதற்றலா என்று அவனால் இம்முறை சரியாக கணிக்க முடியவில்லை. அவளின் நெஞ்சு இடி போல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் கையை அவன் மெதுவாகத் தொட்டான்.. அதனால் இருவருக்கும் ஒரு தெளிவு வரும் என்று அவன் உள்மனதில் நம்பினான். வேறு ஒன்றும் அவனுக்குத் தோன்றவும் இல்லை! ஆனால், அவனின் கையைப் பொருட்படுத்தாது ஏதோ பிரம்மை பிடித்தவள் போல் அவள் அனுஷா தூங்கிக்கொண்டிருந்த அறையை நோக்கித் திரும்பினாள்.. கூர்ந்து பார்த்தாள்.. உச்சி வானத்தில் வட்டமிடும் கழுகு போல் அல்ல, பாதை இழந்த மான் ஒன்று தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் சிங்கக்கூட்டத்தையும் கழுதைப்புலிகளையும் பார்ப்பது போல்.... அவனும் என்ன வென்று திரும்பிப் பார்த்தான்.. பவ்யமாக, மிரண்டு போய்.

படுக்கை அறையை விட்டு இரண்டு பேர் இவர்களை நோக்கி அடி மேல் அடி வைத்து ஆனந்தப் புன்னகையுடன் வந்து கொண்டிருந்தனர்.. அவர்களுக்கு எந்த அவசரமும் இல்லை போலும்.. ஆம்! அனுஷாவும் பகவதியும்..  இமயில்லா பகவதி கையில் ஒரு தீக்குச்சி ஜூவாலையாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.. அனுஷாவிடம் சுத்தியும், கூரான கருப்பு ஆணியும்.


Once watch. Now, this is going to be long. (Has some spoilers too) With Kaala, Pa.Ranjith has rewritten Ramayanam. In his version, t...